ادعا سنجی منفعلان مقدمه ای بر مدعیان خیرخواهی کارکنان

⬅️ همکارنفتی | سرویس خبری 《تحلیل و گزارش》

ادعا این نیست که رسانه باید بی‌طرف باشد؛ ادعا این است که برخی رسانه‌ها حتی در بی‌طرفی هم صادق نیستند. آن‌ها در بزنگاه‌های واقعی که حقوق کارکنان پایمال می‌شود، ناگهان دچار «کرختی انتخابی» می‌شوند؛ همان سکوتی که نه از بی‌اطلاعی می‌آید و نه از احتیاط حرفه‌ای، بلکه از محاسبه‌گری سرد و منفعت‌جویانه.  

در روزهایی که کارکنان زیر فشار تصمیم‌های غلط، بی‌عدالتی آشکار یا سوءمدیریت له می‌شوند، این کانال‌ها و پیج‌ها و سایت‌های مدعی، چشمشان را می‌بندند و گوششان را کر می‌کنند. آنجا که باید فریاد بزنند، تحلیل کنند، پیگیری کنند، مطالبه کنند، ناگهان «هیچ» می‌شوند؛ هیچ نمی‌نویسند، هیچ نمی‌گویند، هیچ نمی‌پرسند. فقط نظاره‌گر می‌مانند تا ببینند نتیجه چه می‌شود و کدام سمت ماجرا برایشان کم‌خطرتر است.  

اما همین‌ها، وقتی بحران فروکش کرد، وقتی مشکل حل شد، وقتی دیگر هیچ هزینه‌ای وجود ندارد، با ژست قهرمانانه ظاهر می‌شوند؛  

ادعا می‌کنند که «از اول» کنار کارکنان بوده‌اند،  

که «همیشه» صدای اعتراض بوده‌اند،  

که «تمام تلاششان» را کرده‌اند.  

این رفتار، نه اشتباه رسانه‌ای است و نه لغزش حرفه‌ای؛ تحریف آگاهانه واقعیت است. رسانه‌ای که فقط بعد از حل مشکل حرف می‌زند، رسانه نیست؛ دفتر خاطرات امنی است برای ثبت ادعاهای بی‌خطر.  

رسانه واقعی، در لحظه‌ی وقوع ظلم می‌ایستد؛  

در زمانه‌ای که سکوت، شریک جرم است، رسانه باید صدای بلند باشد.  

رسانه واقعی، راهکار می‌دهد، تحلیل می‌کند، پیگیری می‌کند، فشار می‌آورد، مطالبه می‌کند.  

رسانه واقعی، از نتیجه نمی‌ترسد؛ از بی‌عدالتی می‌ترسد.  

کافی است زمان انتشار مطالب را بررسی کنید تا حقیقت آشکار شود.  

ببینید چه کسانی در لحظه‌ی درد کنار کارکنان بودند و چه کسانی بعد از پایان درد ادعای همراهی کردند.  

ببینید چه کسانی در اوج بحران سکوت کردند و چه کسانی بعد از عبور از خطر، ناگهان «منتقد» شدند.  

این زمان‌بندی‌ها، از هر تحلیل رسانه‌ای صادق‌ترند.  

رسانه‌ای که در بزنگاه‌ها غایب است، هرچقدر هم بعداً ادعا کند، دیگر رسانه نیست؛ فقط یک تریبون امن برای نمایش خیرخواهی پسینی است.