آلمان در آستانه زمستان به‌دنبال قراردادهای گازی با الجزایر؛ برلین برای جبران افت واردات روسیه مسیرهای جدید انرژی می‌گشاید

⬅️ همکارنفتی | سرویس خبری 《تحلیل و گزارش》

در حالی‌که اروپا با سایه سنگین کمبود انرژی وارد ماه‌های سرد می‌شود، آلمان برای جبران افت شدید واردات گاز روسیه، مسیر تازه‌ای در شمال آفریقا گشوده و با سرعت به‌دنبال عقد قراردادهای بلندمدت با الجزایر است؛ تلاشی که نشان می‌دهد بحران انرژی نه‌تنها سیاست خارجی برلین را دگرگون کرده، بلکه معادلات قدرت در بازار گاز اروپا را نیز در آستانه زمستانی سخت به‌طور جدی تحت فشار قرار داده است .

در هفته‌های اخیر، سیاست انرژی آلمان بار دیگر در مرکز توجه اروپا قرار گرفته است. برلین که پس از بحران اوکراین و توقف تقریباً کامل واردات گاز روسیه، با ساختار جدیدی از نااطمینانی انرژی روبه‌رو شده، اکنون نگاه خود را به جنوب مدیترانه دوخته است؛ جایی که الجزایر به‌عنوان یکی از تولیدکنندگان مهم گاز، می‌تواند بخشی از خلأ ایجادشده در بازار آلمان را پر کند. سفر اخیر وزیر خارجه آلمان به الجزایر و اعلام رسمی آغاز مذاکرات برای قراردادهای بلندمدت، نشانه‌ای روشن از این تغییر جهت است؛ تغییری که نه از سر انتخاب، بلکه از سر ضرورت شکل گرفته است.

آلمان در آستانه زمستان، با سطح ذخایری مواجه است که پایین‌تر از میانگین اتحادیه اروپا قرار دارد. این وضعیت، فشار بر دولت را افزایش داده و برلین را وادار کرده تا مسیرهای جدیدی برای تأمین انرژی بیابد. در چنین شرایطی، الجزایر به‌دلیل ظرفیت تولید، نزدیکی جغرافیایی و زیرساخت‌های انتقال گاز به اروپا، گزینه‌ای قابل اتکا به نظر می‌رسد. خطوط لوله‌ای که سال‌هاست اسپانیا و ایتالیا را تغذیه می‌کنند، اکنون می‌توانند در قالب قراردادهای جدید، بخشی از نیاز آلمان را نیز تأمین کنند.

اما این تصمیم تنها یک انتخاب فنی نیست؛ لایه‌های ژئوپلیتیکی آن نیز قابل توجه است. اروپا در ماه‌های اخیر با مجموعه‌ای از بحران‌های هم‌زمان مواجه بوده: تنش‌های خلیج فارس، ناامنی در مسیرهای انتقال LNG، و افزایش رقابت برای منابع محدود انرژی. در چنین فضایی، هر قرارداد جدیدی معنایی فراتر از یک توافق تجاری دارد و به‌نوعی بازتعریف روابط قدرت در بازار انرژی محسوب می‌شود. آلمان که زمانی ستون اصلی واردات گاز روسیه بود، اکنون در حال ساختن شبکه‌ای تازه از شرکا است؛ شبکه‌ای که از نروژ تا قطر و از آمریکا تا شمال آفریقا امتداد دارد.

الجزایر نیز از این همکاری سود می‌برد. این کشور سال‌هاست تلاش می‌کند نقش خود را در بازار جهانی انرژی تقویت کند و قرارداد با آلمان می‌تواند جایگاهش را در اروپا تثبیت کند. علاوه بر آن، درآمدهای پایدار ناشی از قراردادهای بلندمدت، برای اقتصاد الجزایر اهمیت ویژه‌ای دارد؛ اقتصادی که به‌شدت وابسته به صادرات انرژی است و نیازمند ثبات در بازارهای خارجی.

در مجموع، حرکت آلمان به‌سوی الجزایر را باید بخشی از تلاش گسترده‌تر اروپا برای بازسازی امنیت انرژی دانست. این روند نشان می‌دهد که بحران انرژی پس از جنگ اوکراین، همچنان در حال شکل دادن به معادلات جدیدی است؛ معادلاتی که ممکن است تا سال‌ها آینده، مسیر سیاست خارجی و اقتصادی اروپا را تحت تأثیر قرار دهد. آلمان با این تصمیم، نه‌تنها به‌دنبال عبور از زمستان پیش‌روست، بلکه در حال ترسیم نقشه‌ای تازه برای آینده انرژی خود است؛ آینده‌ای که دیگر بر پایه گاز روسیه بنا نخواهد شد.