برخورداری کارکنان پتروشیمی از سهمیه رایگان پرواز و محرومیت سایر شرکت‌های تابعه وزارت نفت: ضرورت یکپارچه‌سازی رویه‌های منابع انسانی

تحلیل خبری / همکارنفتی

بر اساس اطلاعات موثق، کارکنان و خانواده بلافصل رسمی و قراردادی شرکت‌های پتروشیمی در مجموع از ۴ تا ۶ سفر هوایی داخلی کاملاً رایگان در سال بهره‌مند می‌شوند. این در حالی است که کارکنان سایر شرکت‌های اصلی زیرمجموعه وزارت نفت از جمله شرکت ملی نفت ایران، شرکت ملی گاز ایران و شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده‌های نفتی، فاقد هرگونه سهمیه مشابه (اعم از رایگان یا نیم‌بها) هستند.

سؤال اساسی آن است که با وجود تشکیل وزارت نفت از چهار شرکت اصلی «پتروشیمی، نفت، گاز و پالایش و پخش» و تبعیت همه آنها از یک حاکمیت شرکتی واحد، چرا سیاست‌گذاری در حوزه مزایای رفاهی و حمل‌ونقل کارکنان به صورت یکپارچه انجام نمی‌شود و شاهد تبعیض آشکار میان کارکنان یک وزارتخانه هستیم؟

عدم انسجام در مدیریت منابع انسانی

بررسی‌ها نشان می‌دهد که شرکت ملی نفت ایران طی سال‌های اخیر هرگونه سهمیه حمل‌ونقل هوایی (حتی با تعرفه دولتی) را برای کارکنان و خانواده درجه یک ایشان را تعریف نکرده است. در مقابل، شرکت پتروشیمی با استناد به مصوبات داخلی و بدون توجه به رویه سایر شرکت‌های تابعه، به اعطای سهمیه پرواز به کارکنان و خانواده بلافصل رایگان ادامه می‌دهد. این وضعیت، پرسش‌های جدی را در خصوص فقدان انسجام در کمیته منابع انسانی وزارت نفت مطرح می‌کند.

دلایل احتمالی و ضرورت بازنگری

اگرچه ممکن است سودآوری بالاتر صنعت پتروشیمی توجیهی برای ارائه امتیازات رفاهی بیشتر تلقی شود، اما این استدلال نمی‌تواند نادیده گرفتن سایر کارکنان وزارت نفت را توجیه کند. کارکنان شرکت‌های نفت، گاز و پالایش و پخش به ویژه در مناطق عملیاتی و دورافتاده، فشار کاری و ریسک شغلی قابل توجهی را تحمل می‌کنند و دسترسی به حمل‌ونقل هواریزان یا کم‌هزینه می‌تواند تأثیر مستقیمی بر معیشت، انگیزه و کاهش فرسودگی شغلی آنان داشته باشد.

درخواست شفاف‌سازی و یکسان‌سازی رویه‌ها

«همکارنفتی» از معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی وزارت نفت انتظار دارد:

۱. علت تداوم این تبعیض را به صورت مستند و شفاف اعلام کند.

۲. هرچه سریع‌تر نسبت به تدوین و ابلاغ «دستورالعمل واحد مزایای حمل‌ونقل هوایی برای تمامی شرکت‌های تابعه» اقدام نماید.

۳. جدول مقایسه‌ای سهمیه‌های پرواز (رایگان، نیم‌بها و یارانه‌ای) در چهار شرکت اصلی را برای اطلاع عمومی کارکنان منتشر کند.

بر این اساس جزیره‌ای عمل کردن شرکت‌های تابعه در حوزه مزایای رفاهی، نه تنها با روح حاکمیت شرکتی واحد در وزارت نفت مغایرت دارد، بلکه زمینه‌ساز بی‌عدالتی سازمانی، کاهش سرمایه اجتماعی و تضعیف انگیزه خدمت در میان کارکنان نفت، گاز و پالایش و پخش شده است. تا زمان ایجاد ساختار یکپارچه تصمیم‌گیری، این شکاف رفاهی به عنوان یک ناهنجاری پایدار در نظام منابع انسانی صنعت نفت باقی خواهد ماند.

همکارنفتی، پیگیر پاسخ مدیران وزارت نفت به این پرسش اساسی است: «چرا کارکنان شرکت ملی نفت ایران، گاز و پالایش و پخش از داشتن حتی یک سفر هوایی رایگان یا یارانه‌ای محروم‌اند؟»