همکارنفتی | به گزارش سرویس تحلیلی خبری همکارنفتی، در سنوات گذشته صنعت نفت تا کنون اندک مدیرانی بودند که به محض رسیدن به منصب مدیرعاملی توانستند همان شخصیت سازمانی تعامل گرایانه خود را حفظ کنند و غالبا دچار فراموشی هویت سازمانی میشوند و در برقراری ارتباط و تعامل با افرادی که حتی در به قدرت رسیدن آنها کمکهای فراوانی داشتند دچار مشکل شده و دچار بیماری آلزایمر سازمانی شده اند.
بر این اساس مدیرانی که دچار بیماری آلزایمر سازمانی شده، مواردی که به عنوان مطالبات و خواسته های هم صنفان میدانستند را بزودی فراموش کرده و گاها در مقابل این مطالبات ایستاده اند.
از سوی دیگر مسئله قدرتطلبی مدیران و مشکلات ناشی از آن در برقراری ارتباط موثر با زیردستان، یکی از چالشهای جدی در بسیاری از سازمانها از جمله شرکتهای نفتی ایران بوده است. این موضوع نه تنها به عملکرد فردی کارکنان بلکه به بهرهوری کلی سازمان و همچنین ایجاد یک محیط کاری سالم و پویا نیز آسیب میرساند.
علل اصلی قدرتطلبی مدیران در شرکتهای نفتی ایران:
۱.ساختار سنتی و سلسلهمراتبی: ساختار سنتی و سلسلهمراتبی حاکم بر بسیاری از شرکتهای نفتی، فضایی را ایجاد میکند که در آن مدیران به عنوان افرادی قدرتمند و تصمیمگیر نهایی دیده میشوند. این ساختار میتواند باعث تقویت حس قدرتطلبی در مدیران شود.
۲. اهمیت بالای موقعیت شغلی: در صنایع نفت و گاز، موقعیت شغلی اغلب با قدرت و نفوذ همراه است. این امر ممکن است برخی مدیران را به سمت سوء استفاده از موقعیت خود سوق دهد.
۳. عدم شفافیت و پاسخگویی: در برخی موارد، عدم شفافیت در تصمیمگیریها و فرآیندهای سازمانی، میتواند به تقویت قدرتطلبی مدیران کمک کند. زیرا در این شرایط، مدیران میتوانند بدون پاسخگویی به دیگران، تصمیمات خود را اجرا کنند.
۴. فرهنگ سازمانی محافظهکار: در برخی شرکتهای نفتی، فرهنگ سازمانی محافظهکار و مقاومت در برابر تغییر، میتواند به تقویت قدرت مدیران کمک کند. زیرا مدیرانی که به تغییرات مقاومت میکنند، تمایل بیشتری به حفظ وضعیت موجود و کنترل بر امور دارند.
۵. فشارهای کاری بالا: فشارهای کاری بالا و رقابت شدید در صنعت نفت، میتواند باعث شود که برخی مدیران برای حفظ موقعیت خود، از روشهای اقتدارگرایانه استفاده کنند.
پیامدهای قدرتطلبی مدیران و عدم برقراری ارتباط موثر
۱. کاهش انگیزه و بهرهوری کارکنان: کارکنانی که احساس میکنند مورد بیاحترامی قرار گرفتهاند یا نظراتشان نادیده گرفته میشود، انگیزه و بهرهوری خود را از دست میدهند.
۲. افزایش گردش نیروی کار: عدم رضایت کارکنان از نحوه مدیریت و ارتباطات، میتواند منجر به افزایش نرخ ترک خدمت شود.
۳.کاهش نوآوری و خلاقیت: در محیطهای کاری که ارتباط موثر برقرار نمیشود، کارکنان تمایلی به ارائه ایدههای جدید و خلاقانه ندارند.
۴. تضعیف فرهنگ سازمانی: قدرتطلبی مدیران میتواند به تخریب فرهنگ سازمانی و ایجاد جو بدبینی و عدم اعتماد بین کارکنان و مدیران منجر شود.
۵. کاهش کیفیت تصمیمگیری: زمانی که مدیران به جای شنیدن نظرات کارشناسان، بر اساس نظر شخصی خود تصمیمگیری میکنند، احتمال بروز خطا و کاهش کیفیت تصمیمگیری افزایش مییابد.
نتیجهگیری
قدرتطلبی مدیران و مشکلات ارتباطی در شرکتهای نفتی ایران، یک چالش پیچیده است که نیازمند اقدامات جامع و مستمر است. با تغییر فرهنگ سازمانی، آموزش مدیران، ایجاد کانالهای ارتباطی باز و تقویت مشارکت کارکنان، میتوان به بهبود روابط بین مدیران و کارکنان و در نتیجه افزایش بهرهوری و موفقیت سازمان کمک کرد.
بستن *نام و نام خانوادگی * پست الکترونیک * متن پیام |