چرا بعثی‌ها پیکر شهید تندگویان را مومیایی کردند

 چرا بعثی‌ها پیکر شهید تندگویان را مومیایی کردند

از ۲۶ خردادِ سال ۱۳۲۹ تا ۹ آبان ۱۳۵۹، ۳۰ سال می‌شود؛ محمد جواد تندگویان در تهران به دنیا آمد، به مدرسه رفت، در دانشگاه نفت آبادان مهندسی نفت خواند، در انقلاب حضور داشت، وزیر شد، به اسارَت دشمن بَعثی درآمَد و به شهادت رسید.

شهید تندگویان آبان ۱۳۵۹ در حالی که یکماه از اِنتصابش در وزارت نفت می‌گذشت برای بازدید از پالایشگاه آبادان عازم جنوب کشور شد و در جاده ماهشهر به آبادان به اِسارت نیروهای عراقی درآمد.

سال ۱۳۷۱ پدر و برادر خانم و همچنین دنداپزشک و دوستِ صمیمیِ شهید تندگویان، کسی که به‌سبب رسیدگی به دندان‌هایِ آن شهید در زمان حیات، برای تشخیص پیکرش همراه هیأت اعزامی به عراق رفت تا در صورتی که جسد قابل شناسایی نبود، از روی شکل دندان‌های شهید جنازه را تشخیص دهد.

بعثی ها بار اول عمدا یک پیکر دیگر را به آنها نشان دادند در حالی که قد، مشخصات ظاهری و سایزِ شهید با آن پیکر متفاوت بود. بعد از چند روز آنها را بر سر قَبر فردی که تازه به خاک سپرده شده بود، بردند و گفتند او اینجا دفن شده اما وقتی فهمیدند خانواده حرف آنها را باور نمی کنند بعد از چند روز جِنازه اصلی را به آنها تحویل دادند.

پیکر شهید را به‌گونه خاصی مومیایی کرده بودند تا شکنجه ها و زمان شهادت را پنهان کنند، دکترِ پزشکی قانونی عراق در گزارشی اعلام کرده بود که تندگویان چند ماه بعد از اسارت به شهادت رسیده و تاریخ اوراق هم مال همان موقع بود ولی آنها در واقع می‌خواستند زمان فوت را مخدوش کنند. در سالن تشریح با چند برش به ران شهید متوجه شدند که عضله زیر پوست تازه است درحالی‌که روی پوست مانند چرم شده بود؛ از تازگی زیر پوست متوجه شدند او بعد از آزادی اسرا به شهادت رسیده است.

براساس بررسی های به عمل آمده بر روی پیکر، گفته شده او در زیر شکنجه و بر اثر خفگی به شهادت رسیده است.

تصاویر مرتبط