معوقات ماده ۱۰ در چنبره ناتوانی سیستم مالی کهنه تهران؛ سامانه جنوب آماده، چشم‌ها بسته! سامانه مدرن فاوای مناطق نفت‌خیز جنوب برای تسویه معوقات چشم به راه مجوز است، اما سیستم از رده‌خارج پایتخت همچنان مانع‌تراشی می‌کند

معوقات ماده ۱۰ در چنبره ناتوانی سیستم مالی کهنه تهران؛ سامانه جنوب آماده، چشم‌ها بسته!

سامانه مدرن فاوای مناطق نفت‌خیز جنوب برای تسویه معوقات چشم به راه مجوز است، اما سیستم از رده‌خارج پایتخت همچنان مانع‌تراشی می‌کند

در حالی که سامانه‌ای مدرن، بومی و فوق‌سریع در مدیریت فاوای مناطق نفت‌خیز جنوب که در زمان مدیریت فعلی برای محاسبه معوقات چندین‌ساله کارکنان آماده خدمت‌رسانی است، چسبیدن به یک سیستم از کار افتاده و دهه‌شصتی در تهران، اجرای قانون را به بن‌بست کشانده و حقوق معوق هزاران نفر را بلاتکلیف گذاشته است.

همکارنفتی| سرویس خبری 《دانش بنیان و انرژی》سال‌هاست که بند ۱۸ ماده ۱۰ قانون وظایف و اختیارات وزارت نفت در راهروهای بوروکراسی گرفتار مانده بود. سرانجام، پس از پیگیری‌های دلسوزانه معاونت توسعه و سرمایه انسانی سرکار خانم خزایی و تیم کاری همراه ایشان، بخشنامه اجرایی آن ابلاغ شد و بارقه امیدی برای پرداخت «بک‌پی» معوقات از سال ۱۳۹۳ تاکنون در دل کارکنان روشن گشت. اما این بارقه، خیلی زود پشت دیوار ضخیم یک “ناتوانی فنی” در ستاد تهران رو به خاموشی رفت.

گزارش‌ها نشان می‌دهد سامانه متمرکز حقوق و دستمزد شرکت ملی نفت در تهران، که بر پایه فناوری‌های مربوط به دهه‌های گذشته بنا شده، حتی از عهده محاسبه معوقات بیش از دو سال نیز برنمی‌آید.

 این سیستم کهنه، متکی به زبان‌های برنامه‌نویسی منسوخی چون COBOL، Mark IV و PL/1 و اسیر کامپیوترهای بزرگ (Mainframe) با معماری فایل‌محور ایستاست، عملاً هیچ راهی برای محاسبه انبوه تعهدات مالی چندین‌ساله پیش روی مدیران نمی‌گذارد.

✅️ * اما درست در ۸۰۰ کیلومتری پایتخت، در قلب صنعت نفت ایران در جنوب، داستان کاملاً متفاوتی در حال روایت است. مدیریت فاوای شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب با تکیه بر دانش و تجربیات کاملاً بومی، سامانه‌ای را طراحی و اجرا کرده که به‌راستی می‌توان آن را “جواهر فناورانه” سازمان نامید.*

 این سامانه پیشرفته حقوق و دستمزد، ثمره مستقیم بینش راهبردی و مدیریت توانمند مدیر ارشد فاوای کنونی در این منطقه است؛ رهبری که با شجاعت، تیم‌سازی نخبگان داخلی را در اولویت قرار داد و محصولی خلق کرد که امروز نه‌تنها همپای مدرن‌ترین نرم‌افزارهای روز دنیاست، بلکه در برخی ابعاد از آن‌ها پیشی گرفته است.

این سیستمِ تماماً بومی، با معماری آنلاین و کلاینت-سرور، از موتورهای پردازشی فوق‌سریع و دقت خیره‌کننده‌ای برخوردار است. جایی که سیستم تهران با هزاران اما و اگر و محدودیت زمانی دست‌وپنجه نرم می‌کند، سامانه فاوای جنوب می‌تواند به‌سادگی هرچه تمام‌تر، محاسبات بک‌پی یک دهه را نیز در کوتاه‌ترین زمان ممکن انجام دهد و هیچ اثری از گلوگاه “وابستگی به فرد” یا فناوری‌های از رده‌خارج در آن دیده نمی‌شود. کارشناسان این مجموعه بارها و بارها با نمایش قدرت پردازشی این سامانه، آمادگی عملیاتی خود را برای حل کامل گره معوقات اعلام کرده‌اند.

اینجاست که یک پرسش بزرگ و رسانه‌ای در برابر متولیان وزارت نفت قد علم می‌کند: چرا باید یک سیستم فرسوده و ناتوان در پایتخت، چوب لای چرخ اجرای یک قانون الزام‌آور بگذارد، در حالی که راه‌حل پیشرفته، مطمئن و بومی در مناطق نفت‌خیز جنوب خاک می‌خورد؟ *مگر نه این است که مدیر فاوای جنوب با تیم متخصص خود، نماد “ما می‌توانیم” را در سخت‌ترین شرایط تحریمی به نمایش گذاشته است؟ دلیل مقاومت ناپیدا در برابر بهره‌گیری از این ظرفیت ملی چیست؟*

*سوال دوم این است که چطور ممکن است متخصصان معاونت IT شاغل در مدیریت فاوای مناطق نفتخیز جنوب، با وجود این سطح از تخصص فنی که برای اولین بار است در طول تاریخ صنعت نفت ایران سامانه حقوق و دستمزد و مالی های تک تولید کرده، فاقد بهره مندی از مزایای مشاغل اصلی تخصصی باشند و همچنان از سوی مدیران منابع انسانی وزارت نفت به این عزیزان به دید مشاغل پشتیبانی نگاه شود از خانم خزایی و آقای دکتر مولای و سایر اعضای شورای مربوطه نیز انتظار می رود این مورد را نیز مدنظر قرار دهند*

تا زمانی که نگاه‌ها از این گنجینه بومی رویگردان است و به جای اعتماد به نخبگان داخلی، سیستم‌های از کار افتاده تهران با آن زبان‌های برنامه‌نویسی بازنشسته به حیات نباتی خود ادامه می‌دهند، معوقات کارکنان همچنان در کش‌وقوس‌های اداری گرفتار خواهد ماند. پاسخ به این سوال، شاید مهم‌ترین آزمون صداقت در مسیر تحول دیجیتال صنعت نفت باشد.