روی خط ۶۰ درجه سانتیگراد

*روی خط ۶۰ درجه؛ وقتی نفسِ جنوب می‌گیرد اما نبضِ تولید می‌زند!*

 همکارنفتی | هواشناسی خوزستان برای هفته پیش رو هشدار داده است؛ دمای هوا قرار است روی عدد ۵۰ درجه جا خوش کند. اما بیایید با هم روراست باشیم؛ روی دکل، کنار منیفولدها و در میان تاسیساتِ غول‌پیکری که از کله‌ی سحر زیر آفتابِ بی‌امانِ جنوب پخته شده‌اند، ۵۰ درجه فقط یک عدد روی کاغذ است. وقتی آفتاب مستقیم می‌تابد و تجهیزات مثل کوره داغ می‌شوند، دمای حسی به راحتی مرز ۶۰ درجه را رد می‌کند.

لمس کردن شیرآلات در این هوا، مثل دست زدن به آهن گداخته است. نفس کشیدن در این جهنمِ شرجی و پر از ریزگرد، ریه‌هایی از جنس فولاد می‌خواهد. با این حال، نبض تولید در تاسیسات حتی یک ثانیه هم نمی‌ایستد. اما سوال اینجاست: سهم این مردان پولادین از رفاه در دلِ این شرایط سخت چقدر است؟ نمی‌گوییم امکاناتی نیست؛ هست، اما توزیع ناعادلانه، تمرکزگرایی، قوانینِ تاریخ‌مصرف‌گذشته و فقدان شفافیت، کامِ پرسنل را تلخ کرده است.

**کمپ‌ها و رستوران‌ها؛ امکاناتِ کم و بشقاب‌های بی‌کیفیت**

بعد از یک شیفتِ عرق‌ریزان در کنار تاسیسات، کمپ‌ها برای نیروهای اقماری و استراحتگاه‌ها برای نیروهای شیفت، باید پناهگاهی برای احیای دوباره باشند. اما واقعیت این است که امکانات این کمپ‌ها به شدت محدود است. در کنار این کمبودها، مسئله تغذیه هم به جای پشتیبانی از نیروی کار، به یک دغدغه تبدیل شده است. بدنی که در دمای ۶۰ درجه می‌جنگد، به تغذیه‌ای استاندارد و مقوی نیاز دارد، اما «غذای بی‌کیفیت» باشگاه‌ها و رستوران‌ها بیشتر شبیه به یک روالِ رفع تکلیفی است که به هیچ‌وجه جبران‌کننده این میزان از تحلیلِ جسمی نیست.

**امکانات ورزشی و گردشگری؛ قوانینِ کهنه برای جمعیتِ امروز!**

انصاف این است که بگوییم امکانات ورزشیِ پیشرفته‌ای وجود دارد؛ اما مشکل کجاست؟ تمرکزگرایی در نقاطی خاص! این تمرکز باعث شده تا نتیجه‌ای جز ترافیکِ کلافه‌کننده در مجموعه‌های موجود نبینیم؛ مثل استخرهای به شدت شلوغی که به جای تزریق آرامش، خستگی و کلافگی را به تن آدم می‌گذارند.

اما اوج ماجرا در امکانات گردشگری و رفاهی است؛ امکاناتی که به هیچ‌وجه جوابگوی این حجم از تقاضا نیست. آیین‌نامه‌ها و قوانین فعلی نیازمند اصلاح و به‌روزرسانی فوری هستند. قانونی که می‌گوید سهمیه استفاده از امکانات تفریحی در «فصل پیک ۵ سال یک‌بار» و در «غیرِ فصل ۳ سال یک‌بار» است، مربوط به زمانی است که حجم و تعداد نیروی انسانی نفت، نصفِ امروز هم نبود! لباسِ قوانینِ دیروز، برای قامتِ نیازهای امروز پرسنل به شدت تنگ است.

**پشت دیوار «محرمانگی» پنهان نشوید؛ شفافیت حق پرسنل است**

دردناک‌تر از کمبود امکانات، وجود ابهام در توزیع همان امکاناتِ موجود است. نحوه واگذاری منازل سازمانی، نحوه امتیازدهی سفرهای گردشگری توسط «واحد رایانه و مکانیزه عملیات غیرصنعتی»، و از همه مهم‌تر، نحوه تخصیص سمت‌های سازمانی، ارشدیت و شاخص‌های آن... چرا همه این‌ها نباید در یک سیستم کاملاً شفاف و در معرض دید تمام کارکنان باشد؟

سیستمی که سالم کار کند و ایرادی نداشته باشد، از شفافیت واهمه‌ای ندارد. لطفاً در پاسخ به این مطالبات از «محرمانگی» نگویید؛ چرا که محرم‌تر از خود کارکنان به سیستم و به خودشان، هیچ‌کس دیگری نیست. پرسنلی که جانش را کف دستش گذاشته و در خط مقدم تولید می‌جنگد، حق دارد بداند امکانات رفاهی و ارتقای شغلی بر چه اساس و با چه کیفیتی توزیع می‌شود.

**کلام آخر...**

استخراج ثروت از دلِ زمینِ تفتیده‌ی جنوب، بهای سنگینی دارد که پرسنل با سلامتی، جوانی و اعصابِ خود آن را می‌پردازند. وقتی هواشناسی از رکوردشکنیِ گرما می‌گوید، زمان آن است که رکوردِ بی‌عدالتی و عدم شفافیت هم شکسته شود. ارتقای کیفیت غذا، نوسازی کمپ‌ها، به‌روزرسانی قوانینِ گردشگری متناسب با جمعیت امروز و «شفافیتِ کامل» در تخصیص منازل و سمت‌ها، یک لطف نیست؛ حقِ بدیهیِ کسانی است که چرخ‌های اقتصاد را در دمای ۶۰ درجه می‌چرخانند.