۲۲سال انتظار برای یک اشتباه اداری؛ سرنوشت دردناک کارمند نفت گچساران

سرگذشت عجیب و ناراحت‌کننده یکی از کارمندان نفت گچساران

همکارنفتی| در آزمون ورودی سال ۸۲ پذیرفته شدم. از همان ابتدا سوابقم را ارائه دادم، اما ترتیب اثر ندادند. پیگیری کردم که بی‌نتیجه بود. رسمی که شدم،گفتند: «دیگر سوابقت را قبول نمی‌کنیم.» گفتم:«چرا؟» گفتند:«قبل از رسمی‌شدن باید ارائه می‌دادی.» گفتم:«خب، همین کار را کردم.» گفتند:«نه، این‌طور نیست.» گفتم:«مستندتر از این که سوابقم مهر بدو استخدام خورده چیست؟»

خلاصه، پیگیری‌هایم بی‌نتیجه بود تا زمان کرونا. در زمان کرونا،دوباره با التماس از ستاد اهواز (و نه گچساران)، از من مدارک خواستند. در اوج کرونا،رفتم بندرعباس و سوابق را با مشقت فراوان به خود اهواز ارائه دادم. باز هم به تهران رفت و خبری نشد. هرچه پیگیری کردم،نتیجه‌ای نداشت. اصلاًنبرده بودند کمیسیون و دو سال تمام بی‌نتیجه...

از طریق «تامین تخصیص» گچساران مجدداً پیگیری کردم. همین رویه، خودش یک سال طول کشید و باز هم بی‌نتیجه... در نهایت،با ایمیلی که بیش از ۳ سال پیش به بازرسی نفت زده بودم، سوابقم به کمیسیون رفت. از ۵ سال سابقه، ۲ سال و ۱۱ ماه لحاظ شد و به گچساران رسید. الان یک سال است که موضوع در گچساران است و هر ماه که به امور حقوقی مراجعه می‌کنم، هر بار می‌گویند: «این ماه درست می‌شود.»

جالب اینجاست که کارمند امور حقوقی، بعد از ۱۰ ماه سرگردانی و چشم‌به‌راه گذاشتن من، گفت: «اشتباه شده و باید برگشت بخورد.» من هم که سر در نیاوردم چی به چیه،باز منتظر ماندم. برای اصلاح،به اهواز رفت؛ این بار با ۲ ماه کمتر برگشت. مجدداً به آقایان مراجعه کردم. گفتند:«محاسبه کردیم، به ضررت می‌شود؛ پایه حقوقت کمتر می‌شود.» گفتم:«چرا؟!» گفتند:«چون تو نامه نوشتن تاریخ اعمال، ۱۹ اردیبهشت ۸۵.» گفتم:«خب، چه کار کنم؟» گفتند:«از اهواز این‌طور زدن.»

از طریق «تامین تخصیص» با اهوازی‌ها تماس گرفته شد. گفتند:«امور حقوقی خودِ شما به ما نامه زد و گفت تاریخ اعمال را از ۸۵ بزنید.» به امور حقوقی گفتم،می‌گویند: «نه، خودشان این‌طوری زدن.» گفتم:«خب، دوباره اصلاحش کنید و بزنید همان ۸۳.» که باز هم بی‌جواب،بلاتکلیف مانده‌ام.

اخیرا در اثر سانحه کاری از ناحیه پا دچار آسیب شده و فعلا خانه نشین شده ام.

حالا من مانده‌ام و این همه بدبختی و دوندگی و زحمتی که کشیدم و پایی که از چند جا به خاطر تعهد و وجدان کاری‌ام شکسته (که مطمئن باشید این حادثه نتیجه فکر کردن به اتفاقاتی است که این همه سال گذشته و هیچ گوش شنوایی نبوده)، و یک سرگذشت ناتمام. بعد از ۲۲ سال که اعمال نشده،نمی‌دانم چه کار کنم. به کی شکایت ببرم؟ و آیا با عقل جور درمی‌آید که با ارائه سوابقم،پایه حقوقم کمتر بشود؟ با این شرایط بد اقتصادی،حقوقم به یک سوم می‌رسد. و معلوم نیست دو ماه،سه ماه یا بیشتر طول بکشد که بتوانم برگردم سر کار. اگر بیمه خارج از نفت بودم،حداقل دیه‌ای تعلق می‌گرفت، ولی نفت با پولی که به عنوان «تامین آتیه» کم می‌کند، در آخر کاری می‌کند که حتی هزینه پلاتینی که از بیرون تهیه شده را جبران نکند.